تفاوت های جی پی اس GPS با ای جی پی اس AGPS

تفاوت های جی پی اس GPS با ای جی پی اس AGPS - دیجی اسپارک

سامانه موقعیت یاب جهانی از طریق دست کم ۴ ماهواره (جی پی اس کلا ۲۴ ماهواره فعال دارد) تعیین موقعیت می کند و این کار با دریافت سیگنال از ماهواره­ های جی.پی.اس (که در مدارهایی به دور کره زمین در چرخش هستند) انجام می گردد. برای تعیین موقعیت، گیرنده جی.پی.اس زمان های دریافت شده را با زمان خود مقایسه می کند. تفاوت این دو مشخص کننده فاصله گیرنده جی.پی.اس از ماهواره مزبور خواهد بود و این عملی است که دقیقا یک گیرنده جی.پی.اس انجام می دهد.

با استفاده از حداقل چهار ماهواره یا بیشتر، جی.پی.اس می تواند طول و عرض جغرافیایی مکان خود را تعیین نماید که به آن تعیین دو بعدی می گویند. در موقعیت سه بعدی تبادل با چهار ماهواره جی.پی.اس موقعیت یابی می شود که شامل طول و عرض جغرافیایی و ارتفاع است. ارتفاعی که جی.پی.اس به ما می دهد، با ارتفاع موجود در نقشه ها و اطلس ها فرق میکند. ارتفاع جی.پی.اس نسبت به سطح مبنایی بنام بیضوی مقایسه یا سطح ژئوئید است در حالی که ارتفاع موجود در نقشه ها ارتفاع اورتومتریک است که از سطح دریاهای آزاد محاسبه می گردد.

 

جی‌پی‌اس در تمام شرایط به‌صورت ۲۴ ساعت در شبانه‌ روز و در تمام دنیا قابل استفاده‌ است، و هیچ‌گونه بهایی بابت این خدمات اخذ نمی‌شود. ماهواره‌های جی‌پی‌اس، هر روز دو بار در یک مدار دقیق دور زمین می‌گردند و سیگنال‌های حاوی اطلاعات را به زمین می‌فرستند

 

تفاوت های اساسی جی پی اس و ای جی پی اس:

A-GPS
کمک موقعیت یاب جهانی
GPS
موقعیت یاب جهانی
نام کامل
Assisted Global Positioning System
Global Positioning System
منبع اطلاعات مثلث سازی
برای محاسبه دقیق موقعیت یابی یک جسم
امواج رادیویی از ماهواره جی پی اس و سرورهای کمکی یا دستیار، مانند شبکه های موبایل
امواج رادیویی از ماهواره جی پی اس
سرعت
موقعیت یابی خیلی سریعتر انجام می شود چرا که موقعیت یابی به جای ارتباط مستقیم با ماهواره، از طریق سایتهای موبایل انجام می شود.
بدلیل برقراری ارتباط با دست کم ۴ ماهواره ابزارهای جی پی اس مدت زمان طولانی را برای موقعیت یابی نیاز دارند.
اطمینان
در مقایسه با جی پی اس، موقعیت یابی با دقت کمتر صورت می گیرد (بیش از یک متر تعیین موقعیت دقیق)
دقت موقعیت یابی دقیق تر بوده و با یک متر اختلاف انجام می شود
هزینه
بدلیل استفاده از منابع شبکه های موبایل هزینه بردار است
ارتباط مستقیم دستگاههای جی پی اس دار با ماهواره رایگان است و فقط یک بار پول بابت دستگاه پرداخت می شود.
موارد استفاده
تلفن موبایل
اتومبیل، هواپیما، کشتی و قایق

 

اما AGPS   از طریق سرورهای کمکی روی شبکه های موبایل و برای تلفن های موبایل خدمات جی پی اس را عرضه می کند.
بدلیل استفاده از شبکه های موبایل در تامین منابع اطلاعاتی ، هزینه بردار است و می توان از کاربر به ازای استفاده از این خدمات هزینه ای را اخذ نمود اما ارسال سیگنال از ماهواره به روی دستگاه جی پی اس به صورت مستقیم رایگان بوده و پولی از این بابت از کاربر گرفته نمی شود.
همچنین ارتباط مستقیم با ماهواره به صورت زنده میزان خطای موقعیت یابی را به یک متر می رساند اما در حالت ای.جی.پی.اس اختلاف موقعیت یابی از یک متر بیشتر شده و گاهی اوقات به دهها متر و یا صد متر بیشتر می رسد (بسته به نوع شبکه موبایل و دور بودن یا نزدیک بودن به آنتن های موبایل و شرایط آب و هوایی و …)

ای.جی.پی.اس بعنوان کمک سیستم موقعیت یاب جهانی از روی سرورهای دستیار در شبکه های موبایل عمل موقعیت یابی را از روی ماهواره جی پی اس انجام می دهد و با منبع اطلاعات مثلث سازی برای محاسبه دقیق موقعیت یابی یک جسم را از روی سرورهای کمکی موبایل انجام می دهد.
اولین ماهواره جی‌پی‌اس در سال ۱۹۷۸ با موفقیت به فضا پرتاب شد. هدف اصلی و اولیه از طراحی جی‌پی‌اس، اهداف نظامی بوده، اما از سال ۱۹۸۰ به بعد برای استفاده‌ های غیرنظامی نیز در دسترس قرار گرفت.

 

در سال ۱۹۹۴ تمامی ۲۴ ماهواره در مدار زمین قرار گرفت. بخش کنترل زمینی این بخش شامل ایستگاه های کنترل زمینی است که دارای مختصات معلوم هستند و موقعیت آنها از طریق روشهای کلاسیک تعیین موقعیت نظیر روش VLBI (تعیین فواصل بلند توسط کوازارها) و روش SLR (فاصله سنجی ماهواره‌ای با امواج لیزر) بدست آمده‌است. این ایستگاه‌ ها وظیفه تعقیب چند جمله‌ای (Polynomials) ریاضی بطریق کمترین مربعات، پارامترهای مداری (افمریزها) و موقعیت ماهواره‌ها را نسبت به یک سیستم مختصات ژئودتیک ژئوسنتریک (مبدا سیستم مختصات تقریبا در مرکز زمین قرار دارد.) محاسبه می‌نماید.

 

تعداد این ایستگاههای زمینی ۵ عدد است که ایستگاه اصلی با نام کلرادو اسپرینگ در آمریکا قرار داردو ۴ ایستگاه فرعی دیگر در نقاط دیگر کره زمین مستقر هستند. آخرین بخش از سیستم جی‌پی‌اس، قسمت USER یا کاربران سیستم است که خود شامل دو بخش است:

 

۱- آنتن دریافت کننده اطلاعات ارسالی از ماهواره‌ها
۲- گیرنده (پردازش‌کننده اطلاعات دریافتی و تعیین کننده موقعیت محل آنتن)

نرم‌افزار و ریزپردازنده داخل گیرنده فاصله بین آنتن زمینی تا ماهواره‌ های مرتبط با گیرنده را تعیین می‌کند سپس با استفاده از حداقل ۴ ماهواره موقعیت X وY و Z محل استقرار آنتن یا همان گیرنده تعیین می‌شود.

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *